W zespole Mac Donalda zawiedli wszyscy, ale szczególnie niespodziewana była słaba postawa Dunne’a, który przyłożył nogę do przynajmniej trzech bramek. Jego partnerzy z defensywy spisywali się równie słabo i nie potrafili sobie poradzić z często zmieniającym pozycje i silnym Carrollem. W ataku z początku szło Aston Villi dobrze, ale Carew nie wykorzystał karnego. Z czasem obrona Newcastle zauważyła, że planem gości na ten mecz jest granie prostopadłych piłek na wolne pole do Ashleya Younga - i od tej pory Anglik przestał stwarzać zagrożenie.

Po przerwie, przy stanie 3:0, Aston Villa nie była w stanie niczego zmienić w swojej grze. Także zmiany menedżera nie przyniosły pozytywów. Widać było, jak bardzo brakuje Agbonlahora - bo Heskey nie może wygrać wyścigu o piłkę z żadnym obrońcą. Newcastle cały czas może nie przyciskało przeciwników do muru, ale strzelało im kolejne bramki. Po tym meczu na pewno poszukiwania Martina O’Neilla zostaną przyspieszone. Swoją drogą, może odszedł tak nagle bo widział, w jakim stanie jest jego drużyna?

Nawet jeśli w Newcastle mało kto liczy na pozycję w ligowej czołówce, zespół Hughtona sprawił kibicom wiele radości na powitanie Premier League na St. James’ Park. Jeśli forma kilku piłkarzy nadal będzie tak wysoka, już zimą moga się pojawić kupcy…

Początkowo europejski zespół słabo radził sobie z rozgrywaniem akcji. Co chwile nowe ataki Urugwaju wyprowadzał Godin - bo pomarańczowi tracili łatwo piłkę. Bramka dla Holandii padła już w 18. minucie, ale była raczej wynikiem zagapieniem się pomocników “Charruas” niż dobrą organizacją gry zespołu van Marvijka. Poza tym Van Bronckhorst oddał strzał życia. Przynajmniej tak samo piękny był gol Forlana na zakończenie pierwszej połowy.

Po przerwie znów przeważał Urugwaj. Holendrzy remisowali tylko dzięki przytomności umysłu Van Bronckhorsta, który wybił piłkę głową z linii bramkowej. Potem świetne okazje zmarnowali rezerwowy Van der Vaart i Robben. Na szczęście mieli w zespole Sneijdera, który w 70. minucie strzelił w długi róg. Piłkę zasłaniał Van Persie i gol raczej nie powinien być uznany, ale trzeba przyznać, że licząca około dziesięciu podań akcja mogła się podobać. Trzy minuty później Robben strzelił głową (!) po centrze Kuyta, co było konsekwencją błędu Godina.

Urugwajczycy atakowali do końca i już w doliczonym czasie Maximiliano Perreira strzelił ładną bramkę trafieniem w długi róg. Mimo walki o wyrównanie, nie udało się to Urugwajczykom. Być może gdyby Suarez był na boisku, remis byłby znacznie łatwiej osiągalny… Holendrzy mieli szczęście że Boulahrouz nie popełnił więcej głupich błędów a van Bommel nie dostał czerwonej kartki. Nie byli w tym meczu wielką drużyną.

Drugi z nich prezentował się w tym meczu dość słabo i del Bosque, zamiast wzmacniać siłę w środku pola - wprowadzając Navasa, Fabregasa czy Silvę, posłał na boisko Fernando Llorente. Środkowy napastnik z Bilbao zaraz po wejściu miał znakomitą sytuację bramkową, ale Portugalię uratował Eduardo. Zaledwie dwie minuty później padła bramka na miarę ćwierćfinału - po wymianie krótkich podań między Iniestą i Xavim, strzale a potem dobitce Villi. Wcześniej podopieczni Queiroza radzili sobie z takimi akcjami, tym razem zabrakło asekuracji na prawej stronie obrony.

Pierwszy gol stracony na tym mundialu stał się tez dla Portugalii ostatnim. W ofensywie jej piłkarze pokazywali niewiele - Hiszpania była dobrze zorganizowana w tyłach, a we trójkę ofensywni gracze Quiroza nie byli w stanie wiele zdziałać. Cristiano Ronaldo nie pokazał umiejętności, których oczekiwali od niego kibice. Po raz kolejny uwagę wysłanników największych klubów przyciągnął Fabio Coentrao, poza nim jednak nikt nie wybił się na tle solidnego zespołu. Hiszpania miała świetnego tego dnia Xaviego, którego podania nie były by jednak decydujące, gdyby z przodu nie było Villi.

Półfinałowym przeciwnikiem Hiszpanów będą Paragwajczycy, którzy zdołali pokonać Japonię dopiero w rzutach karnych. Kibice mogą szykować się na mecz podobny do wtorkowego i każdy wynik inny niż zwycięstwo Europejczyków będzie sensacją. Ciekawe, jakim graczom tym razem da szansę del Bosque. Na pewno będzie potrzebował kreatywności by minąć obronne zasieki przeciwników. Ultraofensywnym wariantem będzie gra z dwoma skrzydłowymi (np Navasem i Pedrito) i Villą w ataku, ale raczej można się spodziewać utrzymania ustawienia z dwóch ostatnich wygranych.

Choć entuzjazm nie jest tak wielki jak przed meczem ze Szwajcaria, kibice w Hiszpanii znów oczekują od swoich graczy wielkich osiągnięć. Zwycięstwo z Paragwajem jest na tyle realne, że historyczny awans do półfinału jest w zasięgu ręki. “La Roja” może bać się przede wszystkim zmęczenia i dekoncentracji.

Mniej do powiedzenia będą mieli piłkarze z Anglii i Włoch, którzy po dwóch nudnych remisach zupełnie rozczarowali kibiców i ściągnęli na siebie zmasowaną krytykę wszelkiego rodzaju ekspertów. Jeśli ktoś w tych krajach szykował się na wspaniałe przeżycia przed telewizorem i piękną grę - szybko stracił nadzieję. Włochom i Anglikom brakuje indywidualnej formy poszczególnych piłkarzy - fizycznej i psychicznej - nie mówiąc już o zgraniu. Wszystkie zapowiedzi tego, jak ważne są mistrzostwa świata i reprezentowanie własnego kraju tracą wartość jeśli faworyci nie są w stanie pokonać: USA, Algierii, Paragwaju, Nowej Zelandii.

Jeśli w ostatnich meczach Włochy i Anglia nie zgarną zwycięstw, mediom pozostanie tylko szukanie przyczyn klęski, najlepiej w postaci selekcjonerów i piłkarzy. Niewłaściwy dobór zawodników, złe przygotowanie do turnieju, zła taktyka, brak ducha zespołu - powodów może być ile tylko trzeba. Nie można przy tym zapomnieć o zmęczeniu sezonem - co widać chyba najlepiej na przykładzie czołowych angielskich graczy. Rooney, Lampard, Lennon, którzy zwykle w decydujących momentach wypracowują lub strzelają bramki dla klubów, na boiskach RPA są bezradni i zagubieni. Przygotowania do kolejnego sezonu zaczną się pod koniec lipca, a przecież na odpoczynek też trzeba mieć czas.

Taką teorię podważają dotychczasowe wyniki Argentyny i Brazylii, które z grupowymi przeciwnikami radziły sobie bez większych problemów. Nawet jeśli część kibiców oczekiwała efektowniejszej gry - co to za zmartwienie w porównaniu z problemami europejskiej czołówki. Maradona i Dunga zgarnęli po sześć punktów z zespołami, które przecież tworzą też w większej części piłkarze mieszkający i pracujący na stałe w Europie, a media w Ameryce Południowej wcale nie mniej interesują się mundialem niż europejskie.

W tej sytuacji mogą się wykazać fani (także w mediach) najsilniejszych zespołów z Europy, którzy przez lata są przyzwyczajani do gry na najwyższym poziomie i zwycięstw ze słabeuszami. Mogą pokazać wsparcie nawet dla kiepsko grających piłkarzy - co na pewno nie wyjdzie im na złe. Mogą też skupić się na krytykowaniu - i wtedy ofiarami będą nie tylko trenerzy, ale także piłkarze. Bez względu na to, po tych mistrzostwach będzie jasne jak wielka różnica w Europie jest między piłką klubowa a reprezentacyjną.

Poza tym, że Hiszpania rzeczywiście miała przewagę nad Szwajcarią, internetowi dziennikarze z pierwszego z tych krajów zwracają też uwagę na fakt, że gol Fernandesa padł po spalonym a sędzia Webb nie odgwizdał karnego po faulu na Silvie. Nie próbuję jednak tym tłumaczyć wszystkich potknięć zespołu, których był sporo. “To nie był nasz dzień” - jak powiedział po meczu selekcjoner.

Teraz jego kadrę czekają wyzwania w postaci meczów z Chile i Hondurasem. Nikt nie wątpi, że może je wygrać oba bez większego problemu, ale jakakolwiek wpadka może oznaczać rozstanie z mundialem jeszcze w fazie grupowej. Co prawda gracze hiszpańscy przełamaliby klątwę “gramy pięknie jak nigdy, przegrywamy jak zwykle” - ale chyba nie o taki sposób chodzi.

Wieści o porażce kadry narodowej mają na “jedynce” wszystkie portale informacyjne, nawet nie związane ze sportem. W “Marce” można wymyślać tytuły do tego wydarzenia, i jest ich już ponad 1600. Tylko “Sport” nie jest za bardzo zainteresowany “La Roja”. Tam tematem numer 1 nadal są wybory prezesa FC Barcelony…

Niemcy rozpoczęli powoli dali Australijczykom rozegrać kilka akcji w ofensywie. Już w trzeciej minucie mogli oni objąć prowadzenie - ale po rzucie rożnym i błędzie niemieckiej obrony, strzał Garcii z trzech metrów zablokował Lahm. Potem zespół Verbeeka miał coraz więcej problemów z rozgrywaniem piłki i gubił ją przeważnie jeszcze przed polem karnym. Niemcy bronili się rozsądnie, ale na dodatek Australia grała bez napastników. Przekwalifikowany na tę pozycję Garcia nie wywiązał się z zadań a Cahill nie był tak niebezpieczny jak w Evertonie.

W ósmej minucie Podolski dał Niemcom prowadzenie, po prostopadłym podaniu Oezila i dośrodkowaniu Muellera. Po bramce zupełnie przejęli kontrolę nad meczem. Do mniej więcej 60. metra spokojnie rozgrywali piłkę, szukając przestrzeni na wymianę kilku szybkich podań, potem do akcji wkraczało czterech ofensywnych zawodników, którzy z reguły radzili sobie z Australijczykami. Byli dla nich zbyt szybcy i zbyt dobrze zorganizowani - za co brawa należą się Loewowi. Do końca pierwszej połowy gola strzelił jeszcze Klose - głową po centrze Lahma i fatalnym błędzie Neilla ze Schwarzerem. Stuprocentowych sytuacji nie wykorzystali Klose i Oezil.

Dziesięć minut po przerwie najpiękniejszą akcję meczu przeprowadzili Lahm, Khedira i Mueller, ale strzał ostatniego z nich przeleciał pół metra nad poprzeczką. Australijczycy po przerwie zmienili Grellę na Holmanna - co niewiele pomogło. Wkrótce czerwoną kartę (pokazaną przez sędziego zbyt pochopnie) dostał Cahill i Niemcy mogli być już pewni trzech punktów. W 68. i 70. minucie padły kolejne bramki dla Niemców po strzałach Muellera i Cacau - po kolejnych błędach obrońców australijskich. Było po meczu, a kolejne zmiany niczego nie zmieniły.

Zespół Loewa pokazał bardzo ofensywną piłkę, w której dominowała gra krótkimi podaniami w środku pola. Żaden z jego piłkarzy nie zagrał słabo a najwięcej zamieszania w ataku robił Oezil. Przeciwnik był bardzo słaby i prawdziwą siłę niemieckiej kadry zweryfikują kolejne mecze. Australijczycy raczej nie zdobędą w RPA nawet punktu. Celowali tylko w chamskich faulach (Neill, Grella, Cahill przede wszystkim).

Udało się zatrzymać na Anfield kilku innych kluczowych piłkarzy, ale ten sezon nie był tak udany jak poprzedni dla Gerrarda, Torresa, Kuyta i Mascherano. Brakowało wsparcia innych zawodników, które powinno było pokryć spadki formy liderów. Szanse na mistrzostwo i Ligę Mistrzów zgasły bardzo wcześnie. Mimo to Benitez prowadził zespół do końca sezonu - i zdołał podciągnąć zespół tylko na siódme miejsce. Z obiecujących ale mało doświadczonych graczy jak: Lucas, N’Gog, El Zhar czy Insua nie wyrosły wiodące postaci. To na pewno można zarzucić Benitezowi.

Odejście z Liverpoolu na pewno wyjdzie na dobre jemu samemu. Do myślenia daje to, że zatrudnić “zawodzącego” na Anfield trenera chcą Juventus i Inter. Jeszcze rok temu był faworytem do pracy w Realu. To współgra z faktem, że jego ostatni pracodawca nie zdołał zdobyć mistrzostwa Anglii nie tylko przez ostatnie sześć lat - ale dwadzieścia. Z właścicielami nie mającymi pojęcia o “soccerze”, pakującymi w klub milionowe długi, perspektywą odejścia najdroższych graczy i przycinaniem transferowych możliwości do finansowej rzeczywistości, czerwonych fanów z Merseyside czeka bardzo smutne lato.

Jak zwykle w takich przypadkach, najważniejsze pytanie brzmi: kto się pojawi. Roy Hodgson to jak na Anglię wyjątkowo egzotyczny szkoleniowiec, ale z Fulham dokonał cudów i niekoniecznie będzie oczekiwał od właścicieli tak wielkiego pola manewru jak Benitez. O’Neill ponoć też wchodzi w grę, ale trudno się spodziewać by zamienił w miarę stabilną finansowo, rozwijającą się Aston Villę na rzecz wielkiego wyzwania na Anfield. Być może idealnym rozwiązaniem będzie Kenny Dalglish, który może przypomnieć kibicom wspaniałe lata - ale nie wiadomo, czy czuje się na siłach.

Tak czy inaczej, w Liverpoolu dobiegła kresu era Beniteza. Przed powracającymi z urlopów piłkarzami nieznane wyzwania.

O samym meczu przeciwko Wigan właściwie nie ma co za dużo pisać. Już od 6. minuty Ancelotti miał komfort prowadzenia jedną bramką. W pierwszej połowie Lampard dołożył jeszcze drugą z karnego, a mecz był tym bardziej “ustawiony”, że z boiska wyleciał za czerwoną kartkę środkowy obrońca przeciwnika, Caldwell. Trochę kreatywności w zespole Wigan pokazywali Watson i Diame, ale ich podania do N’Zogbi i Rodallegi zwykle spokojnie przejmowali obrońcy Chelsea - i rozpoczynali spokojnie akcje własnego zespołu.

Pogrom rozpoczął się w 54. minucie i trwał już do samego końca. Na takie przedstawienia kibice na każdym stadionie zespołu z Premiership nie liczą przy okazji meczów pucharowych z trzecioligowcami, mogą jednak zaufać Wigan. Obrońcy tego zespołu może i się starali, ale zawsze ustawiali się nie w tym miejscu, gdzie akurat byli Anelka czy Drogba. Bohater tego meczu strzelił 3 bramki i w wieku 32 lat osiągnął świetny wynik - 29 bramek w sezonie.

Druga połowa nie była w stu procentach jednostronna. Piłkarze Chelsea nie przetrzymywali za wszelką cenę piłki - po prostu przejmowali ją stale ok. 30 metrów od własnej bramki i efektywnie atakowali. Ze względu na słabą jakość ustawienia Wigan, zadanie mieli ułatwione. Prawie wszystkie bramki były naprawdę ładne, ale kibicom pewnie największą radość sprawiło świętowanie piłkarzy i menedżera po ostatnim gwizdku. W tym roku chyba nawet kibice MU nie mają wątpliwości, że mistrzostwo londyńczyków, choć z przewagą tylko punktu, jest zasłużone.

To była Barcelona w wysokiej formie i kreatywna - mimo braku Iniesty w pomocy. Najważniejsze było jednak to, że świetnie w ataku spisywali się Pedro i Bojan. Obaj nie tyle popisywali się umiejętnościami, co efektywnie pracowali dla drużyny - i obaj strzelili po bramce. Pierwszy z nich jest w wysokiej formie już od długiego czasu - na tyle długiego, że zapewne pojedzie na mistrzostwa świata. Drugi do tej pory nie sprawdzał się w meczach ligowych - ale w ostatnich trzech strzelił trzy bramki. W Sewilli jak zwykle dobrze grali Xavi, Pique i Daniel Alves. Maxwell dobrze grał do przodu, ale z jego gry defensywnej trener był na tyle niezadowolony, że w drugiej połowie na boisko wszedł Abidal.

Swoją dobrą grą napastnicy Barcelony wykreowali bohatera meczu. Co prawda wielokrotnie na ich drodze do bramki stał już tylko Palop, ale właśnie z jego pokonaniem mieli wielkie problemy. Andaluzyjski bramkarz samego tylko Messiego pokonał w pojedynkach trzykrotnie. Poza tym zapobiegł też bramkom, które mogli strzelić Pedro, Bojan, Xavi. Jeśli jest to pewien powód do radości dla kibiców Sevilli, z drugiej strony powinni zwrócić uwagę na fatalną formę obrońców. W tym meczu wystarczał prosty drybling i wymiana trzech podań przez Barcelonę, by któryś z napastników miał w polu karnym kilka metrów tylko dla siebie. Bardzo słabo grali Capel i Navas, do których zresztą w ogóle nie docierały podania.

Na początku drugiej połowy, przy stanie 0:2, z boiska wyleciał za drugą żółtą kartkę Konko. Od tego momentu Barcelona jeszcze wyraźniej dominowała na środku pola i grała zbyt szybko jak na możliwości gospodarzy. Po godzinie gry było 0:3, ale dziesięć minut później już tylko 2:3. Najpierw po podaniu Luisa Fabiano Kanoute uciekł Puyolowi w polu karnym, potem drugi z napastników Sevilli wykorzystał niewytłumaczalne zagapienie się Xaviego przy rzucie wolnym i spokojnie pokonał Valdesa. Po tym golu było widać strach w każdym zagraniu gości. Darowali sobie kreatywność i grali na czas, by tylko utrzymać jednopunktową przewagę nad Realem. Udało się, choć z drobną pomocą sędziego.

Pellegrini mówił w piątek, że mistrzostwo rozstrzygnie się w tej kolejce i trudno nie przyznać mu racji. Za tydzień jego zespół gra na wyjeździe z Malagą a Barcelona u siebie z Valladolid. Pewnie są w Hiszpanii jacyś fanatycy Javiera Clemente, którzy wierzą że w ostatniej kolejce podaruje on mistrzostwo Realowi. Można jednak przyjąć, że mistrza 2009/2010 poznaliśmy już dziś.

Po piętnastu minutach do kontrataku przeszedł Tottenham. Redknapp wrócił do ustawienia z Modriciem na środku i Huddlestonem za jego plecami, które przyniosło sukcesy w meczach z Arsenalem i Chelsea. Chorwat nie był w tym spotkaniu wyjątkowo aktywny, ale przyzwoicie wspomagali go o baj skrzydłowi. Poza tym cały czas na piłki od obrońców czekali Defoe i Crouch, którzy bardzo pomagali kolegom z pomocy przy rozbijaniu akcji MC. Tottenham strzelił nawet bramkę w 21. minucie, ale padła ona po tym, jak strzelec King sfaulował Barry’ego.

Na pochwały zasłużyła cała obrona Tottenhamu. King i Dawson pewnie się ustawiali i kryli Adebayora i Teveza. Assou-Ekotto i Kaboul też byli zawsze na miejscu by zablokować Johnsona i Bellamy’ego. Kameruńczyk kilka razy bardzo niebezpiecznie atakował lewą stroną i centrował, a Francuz zaliczył asystę przy bezcennej bramce Croucha z 82. minuty. Gomes przynajmniej 3 razy uratował swój zespół przed stratą gola - w naprawdę trudnych sytuacjach.

Zaangażowanie i wiara we własne możliwości - tym na pewno górował czwarty zespół tego sezonu nad MC. Mimo ciągłych sprintów Teveza, udanych wślizgów Zabalety czy DeJonga, Tottenham wyglądał na podporządkowany jednemu celowi i w dodatku wiedzący, jak go osiągnąć. Gra gospodarzy nie była tak pewna i w drugiej połowie momentami wyglądali oni na pogodzonych już ze swoim losem. Porażka może też przypieczętować los Manciniego jako trenera. Kolejne góry pieniędzy pójdą na jego odprawę i na pensję dla nowego menedżera z najwyższej półki. O nowych piłkarzach aż szkoda mówić…